این روزها گمان میبرم دلم بزرگ شده است این روزها که "من" در چند سالگی خود گمم و بدهکارم به ماه به رود به کوه به صبح به زمان به عشق به عشق به عشق و به جهان این روزها که غریبم در آبادی خویش این روزها که چشمانم آن دو چشم بینوایم بی هوا بی بهانه و ب

در شهر چشمانم غریبانه گم شده است کوچه ای که از آن نسیمی هر صبح شوق نگاهم را نوازش می داد و پنجره ای که آنسویش گل های امید از شاخه های احساس درخت باورم مرا به زندگی میخکوب میکرد در حضورم آب در حضورم آفتاب در حضورم ماه تاب و چه سخن ها داشتم با در